NAGTULUG-TULUGAN ANG BILYONARYO NA MAY BUNTONG NG PERA AT GINTO SA MESA PARA SUBUKAN ANG ANAK NG KATULONG—PERO NAPALUHA SIYA SA GINAWA NG BATA.
Si Don Enrico ay isang mayamang negosyante na nawalan na ng tiwala sa mga tao. Maraming beses na siyang ninakawan ng kanyang mga empleyado at kamag-anak. Para sa kanya, ang mahihirap ay “patay-gutom” at gagawin ang lahat para makakuha ng pera.
Isang araw, napilitang isama ng kanyang katulong na si Aling Susan ang kanyang 7-taong gulang na anak na si Nene sa mansyon. Walang pasok sa eskwela at walang magbabantay sa bata.
“Susan,” sabi ni Don Enrico. “Hayaan mo lang ang anak mo diyan. Pero siguraduhin mong hindi siya mangialam ng gamit.”
Gusto ni Don Enrico na patunayan ang teorya niya: na kahit bata, kapag nakakita ng yaman, matutukso itong magnakaw.
Pumunta si Don Enrico sa kanyang Study Room. Naglagay siya ng makapal na tumpok ng pera (cash) at ang kanyang paboritong Solid Gold Watch sa gilid ng mesa.
Umupo siya sa kanyang swivel chair, sumandal, at pumikit. Nagpanggap siyang tulog na tulog habang bahagyang nakabukas ang isa niyang mata.
Ilang sandali pa, bumukas ang pinto.
Pumasok si Nene. May dala itong walis at dustpan, tinutulungan ang nanay niya.
Nakita ni Nene si Don Enrico na “tulog.”
Nakita rin ni Nene ang pera at gintong relo sa mesa. Kumikinang ito.
“Ayan na,” isip ni Don Enrico. “Lalapit siya. Kukunin niya ang relo. Ilalagay niya sa bulsa niya. Huli ka.”
Dahan-dahang lumapit si Nene sa mesa. Tinitigan niya ang ginto. Tinitigan niya ang pera.
Hinanda na ni Don Enrico ang sarili para sigawan ang bata.
Pero laking gulat niya sa sunod na nangyari.
Hindi hinawakan ni Nene ang pera. Sa halip, tumingin si Nene sa aircon.
Napakalamig sa kwarto. Nakita ni Nene na walang kumot si Don Enrico at nakatapat dito ang hangin.
Dahan-dahang kinuha ni Nene ang coat o jacket ni Don Enrico na nakasabit sa upuan.
Napakabagal ng kilos niya para hindi magising ang amo. Ipinatong niya ang jacket sa balikat ni Don Enrico para hindi ito ginawin.
Pagkatapos, napansin niya na ang Gintong Relo ay nasa dulo ng mesa at muntik nang mahulog.
Dahan-dahang tinulak ni Nene ang relo at pera papunta sa gitna ng mesa—malayo sa gilid—para hindi ito malaglag at masira kapag gumalaw ang Don.
Pagkatapos ay lumuhod si Nene sa tabi ng upuan, pinagdikit ang mga palad, at pumikit saglit.
“Lord,” bulong ng bata (na rinig na rinig ni Don Enrico). “Sana po pagalingin niyo ang lungkot ni Sir. Mukha po siyang pagod. Bless niyo po siya.”
Pagkatapos magdasal, tumayo si Nene at tahimik na lumabas ng kwarto para ipagpatuloy ang pagwawalis sa labas.
Pagkasara ng pinto, dumilat si Don Enrico.
Nanginig ang kanyang mga kamay. Tumulo ang luha niya.
Ang akala niyang magnanakaw, ay siya pa palang mag-aalis ng relo sa bingit ng pagkahulog. Ang akala niyang mukhang pera, ay mas inalala pa ang lamig na nararamdaman niya. Ang batang hinusgahan niya, ay ipinagdasal pa siya.
Agad na tumayo si Don Enrico at lumabas. Hinanap niya si Aling Susan at si Nene.
“Sir? Pasensya na po kung maingay ang anak ko!” takot na sabi ni Aling Susan.
Lumapit si Don Enrico kay Nene. Lumuhod ang bilyonaryo para magpantay sila ng bata.
“Nene,” garalgal na boses ng Don. “Bakit mo ako kinumutan? Bakit hindi mo kinuha ang relo?”
Ngumiti si Nene nang inosente. “Kasi po sabi ni Nanay, ang hindi sa amin, hindi dapat galawin. At saka po… nilalamig kayo. Kawawa naman po kayo, wala kayong kasama.”
Sa araw na iyon, natunaw ang yelong bumabalot sa puso ni Don Enrico.
Bilang gantimpala, hindi lang pera ang ibinigay niya. Sinagot ni Don Enrico ang pag-aaral ni Nene mula Elementary hanggang College.
Napatunayan niya na ang tunay na yaman ay wala sa ginto na nasa mesa, kundi nasa busilak na puso ng isang batang pinalaki nang tama.
